(19) முதலில் பாய்ந்து உள்ளே வந்த காவலர்கள், அங்கே இரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்த ஒரு பெண்ணின் அருகே மண்டியிட்டு அமர்ந்திருந்த ஏற்றமாதிபனைக் கண்டு ஒரு வினாடி அதிர்ந்தனர்.…
(18) சத்தம் ஏதும் எழுப்பாமல், ஊர்ந்து வரும் பாம்பைப் போல ஏற்றமாதிபனின் வாகனம் இடி மின்னலுடன் கூடிய மழைக்கு மத்தியில், விதரணையின் வீடிருக்கும் தெருவுக்கு முன்பாக வந்து…
(17) இங்கே விதரணையைத் தன் கரத்தில் நசித்துப் பிடித்தவாறு, அங்கிருந்தவர்களை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் அந்த வெள்ளையன். அவளோ வலியிலும் அவமானத்திலும் துடித்துக் கொண்டிருந்தாள். சற்று நேரம் அவன்…
(15) ‘யாரோ தலைக்குள் ஏறி மேளம் அடிக்கிறார்களா என்ன?’ - ஷ்... என முனகியவாறு விழிகளைத் திறக்க முயன்றாள் விதரணை. விழிகளைத் திறக்க முடியாத அளவுக்குத்…
(14) பேச்சும் சிரிப்புமாக நேரம் அதன் போக்கிற்குச் சென்று மறைந்திருக்க, விதரணையைத் தேடி வந்தான் விதுரன். “அக்கா... எத்தனை நேரமாக இப்படியே பேசிக்கொண்டிருக்கப் போகிறீர்? வீட்டிற்குப் போக…
(13) மனது உலைக்களமாகக் கொதிக்க, ஒருவித ஆத்திரத்தோடு மண்டபத்திற்குள் நுழைந்தாள் விதரணை. அங்கே எழுத்துச் சம்பிரதாயங்கள் முடிந்து, ஆளாளுக்கு மணமக்களோடு சேர்ந்து புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். சற்றுத் தள்ளி,…
(12) அங்கே சற்றுத் தள்ளி வருண் நின்றிருந்தான். அவனை மண்டபத்தில் எங்கோ பார்த்த நினைவு வர, அவசரமாகச் சேலையைச் சரியாக்விட்டு அமர்ந்தவள், அவனை ‘என்ன?’ என்பது…
(11) சற்றுத் தொலைவிலேயே தம்பியின் கரத்தைப் பற்றி இழுத்துச் செல்லும் விதரணையைக் கண்ட வசந்தாவின் விழிகள் சுருங்க, உடனே அவளை நோக்கி விரைந்து வந்தார். “என்னம்மா...?…
(10) இதோ... அவனைப் பார்த்து ஐந்து வருடங்கள் கடந்துவிட்டன. அதில் அவனை மறக்க அவள் எடுத்துக்கொண்ட காலம்...? ஏன், இப்போது கூட அவனை நினைத்தால் இதயத்தின் சுரம்…
(8) அதற்குப் பிறகு இரண்டு வருடங்கள் எந்த மாற்றமும் இல்லாமல் கடந்து சென்றன. ஆனால், மனதில் ஆழமாகப் பதிந்துபோன ஏற்றமாதிபனின் நினைவுகள் மட்டும் அவளை விட்டு…